<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Na het optreden van Health piepen deoren al. De eerste twee minuten had ik het nog met oordoppengeprobeerd, maar de muziek van Health moet je voelen. Denoise-erupties moeten pijn doen aan je oren. Niet voor niets staat erop de nieuwe cd Get Color dat je hem op minstens 90 DB af moetspelen. Dus de oordoppen gingen uit om me volledig over te geven aanhet brute geweld van Health.

Ik weet niet of het komt omdat ikHealth sinds april al voor de derde keer zag, maar ze klonken watmeer ingetogen dan eerder. Voor de goede verstaander, bij Health isdat nog steeds oorverdovend, maar de energie die ze bij eerdereoptredens hadden leek wat ingedamd. Dat kwam de zorgvuldigheid vanspel wel ten goede, maar zo overweldigend als eerder was het optredendaardoor niet. Wel buitengewoon sterk. Health is zonder twijfel éénvan de boeiendste livebands van dit moment.

Daarvoor had eenmanselektronicaPictureplane het spektakel al geopend. Hij probeerde het publiek opte warmen met een erg wisselende set, waarbij hij uithoeken alshiphop en trance niet schuwde. Dit amalgaam van stijlen was bijvlagen spannend, vooral wanneer de standaard beat plaats maakte voorPanda Bear achtige geluiden. Maar voor het net binnen gestroomdepubliek viel zijn tegendraadse dance wat rauw op het dak en dat bleefdan ook met de armen over elkaar wachten tot het afgelopen was.

Als Fuck Buttons begint zijn de oreninmiddels aardig warm geteisterd. Toch gaat het geluidsniveau nogmeer omhoog. De noise van Fuck Buttons moet het in tegenstelling totHealth niet hebben van de uitbarstingen, maar juist van de opbouw.Waar je Health eerder in de no wave zou plaatsen is Fuck Buttons eenafstammeling van krautrock en postrock. Maar dan wel een uiterstenoisy variant waarvan je oren gaan klepperen. Net als Health is FuckButtons zich goed bewust van dat er ook iets moet zijn om naar tekijken. Daarom staat er achter de tafel met synthesizers en effecteneen discobol op de grond, die in combinatie met stroboscoop voor eeninteressante lichtshow zorgt, waarbij voornamelijk de silhouettes vande heren zichtbaar zijn. Bij Fuck Buttons geen ingestudeerderockposes maar twee gasten die volledig opgaan in hun muziek. Hetdoet terugdenken aan het optreden van Animal Collective twee jaardaarvoor in diezelfde oude zaal van de Melkweg. Ook hier veel gefreakmet elektronica, harde beats, oog voor schoonheid en melodie, maarbij Fuck Buttons ook een flinke scheut Wolf Eyes om het af te maken.Of het komt omdat dit voor mij de eerste keer Fuck Buttons was weetik niet, maar ze maken nog meer indruk dan het fenomenale Health.

In recensies kom ik het woordcathartisch steeds vaker onterecht tegen (nouja vooral ‘cathartic’ inEngelstalige recensies), maar volgens mij mag ik bij de optredens vangisteravond in de Melkweg toch wel van een cathartische ervaringspreken. Al was het maar om de piep in de oren die ik nog de heleterugreis naar Groningen had. Vanavond bij ons in Vera dan maar weerouderwets oordoppen dragen?